Emre Aydın'dan

Kalamam ben sende,göz yaşlarıma kilit vururken her gece
Yaralar kanasa da içimde söylemem sana olan sevgimi,unut unut beni demiştin son mektubunda.
Unuttum...
Hesap soramam gözyaşlarıma,mevsimsiz sonbaharlar yaşarken kalbimde,
Gelme istemem gelmeni,acı verceksen ne olur gelme sevme beni birkez daha..
Sen bilmezsin ne acılar çekti bu yürek...

Zamanın birindemiydi seni sevişim, yoksa zamanım hep seninle doluydu da benmi fark etmemişim?
Akıl yoran sonbahar rüzgarlarına...

Gözlerine bakarken titretebilir misin içimi?
Sonbahar yaprakları dökülürken...
Sevebilirmisin beni hergün?
Hey ordamısın gerçekten!! yoksa sadece beynimin,kalbime oyun oynaması mı bu?Gözlerine baktığımda tutsak kalabilirmiyim parıltısına.Konuşurken parmaklarını saçlarına götürür müsün,oynarmısın saçlarınla. Günde kaç kere sevebilirsin beni?
Gidebilirmisin bırakıp beni,uzak diyarlara...
Ağlarken yüzünün hali nasıl olur,çok duygusalmısın mesela ağlayabilirmisin sokakta aç yatan bir çocuğa yada ne bilim araba çarpmış bir hayvana?
Sinirlendiğinde dudaklarını ıssırır mısın?Ellerini iki yana açıp sövebilirmisin hayata trafiğe yada bir insana,aynı ellerle dua edermisin Yaradana...
Daha kaç kere sebep olabilirsin bana bunları yazdırmaya..
Ne yapmamı istersin,sensiz buralarda?
Ve bir gün aşkı öğretebilirmisin bana...?

Seversen aptal olursun,sevmezsen cahil....
Birini sevmek;
Birini seversin tanımaya çalışırsın aradan günler geçer,haftalar geçer,aylar hatta yıllar geçer...dersin ki tanıdım bunu, tamam hayatımı adayacağım biri...
Uyanırsın bir sabah;
Yanın boş heryanın boş..
Bakarsın sağına soluna hayatını adamak istediğin kişiye artık yatakta tek başınasındır,koca yatağın,yorganın hakimi...Uzanırsın boylu boyunca tembellik bu ya...Karnın acıkır kalkarsın mutfaga,bir çay koymaya çalışırsın...yok beceremezsin alışmışsındır birinin sana kahvaltı hazırlamasına,neyse koyarsın en sonunda açarsın dolabı,ne bilim peynir zeytin domates koyarsın masaya...araki bul ekmek nerde?Söversin içinden nereye saklamış bunu diye...bir bakarsın ki mutfak kapısına asılı torba...bir dilim alırsın ekmekten,çayınla birlikte ancak iki ıssırık alabilirsin...Kalkarsın yiyemezsin...
Üzerinde hala boxer donun kimse demez artık sana öğlen oldu giyinsene diye!!
Geçersin TV karşısına elinde kumanda izlersin trt1'deki kovboy film kuşağını...

Saat:12:00
Film bitmiştir ama sen uyuya kalmışsın izleyemedin filmide...boşuna tartışmışsın kumanda için zamanında...
Kalkarsın mutfaga geçersin yine tencereler boş,içlerinde sadece sessizliğin sesi yankılanır ordan kulaklarına,gülersin kendi kendine karnın zil çalarken,açlığa dayanamazsın ki sen miğde bulantıların başlar ,başın ağrır...ekmeğin arasına sokuşturursun birkaç buruşmuş domatesi,masadaki...
Oflaya Puflaya geçersin salona...evde ölüm sessizliği,günlerden pazar sokaktan acı acı korna sesleri,apatmandan matkap...Nedir bu?acaba hepmi böyleydi?yoksa senmi duymuyordun?
Canın sıkılır yatağa geçersin,basarsın tuşa müzik setinin cızırtı sesleriyle çalar cd; Ne güzel geçmişti bütün bir yaz,başımda kavak yelleri eser...Sen bana Ben sana komşu evlerde,kök sarmaşıklar gibi sarıldık o yaz...
Aklına gelir yatarken,sana arkasını döndüğünde beline sarılışın,saçlarının yüzüne çarpışı...kokusu...gözlerin dolacak gibi olur toparlarsın kendini...
Sen istedin böyle olmasını oysa ki!!

Saat:15:00
Acı bir elem kaplamıştır içini...Yanlızlığın korkusu,o kadar alışmışsın ki,kırık dökük paramparça enkazsındır artık...Kavga yok,bağrışma göz yaşı yok...ama mutlulukta yok
Kahretsin müzik hala çalıyor!!
İlk dans müziğinizdi bu doğru ,hatırlarsın birden oysa ki bunu hatırlamayalı ne kadar uzun zaman olmuştu...Evet evet bu müzik setini sen daha önce hiç açmamıştın peki bu CD hep burdamıydı !!
günlerce,haftalarca,yıllarca...demek ki hep dinliyordu,seni sensiz yaşamayı öğrenirken...gözlerin tekrar dolmaya başlar...tutamazsın kendini artık bırakırsın yağmur damlaları gibi akar yastığına,ellerinin altı boştur artık...

Böyle geçer zamanın...
Birden gözlerini açarsın karşında duvar,ayaklarının arasında bir kıpırdanma,bir soğukluk,tanıdık gelir sana ve huzurlu,bir çift ayak sana huzur verebilrmiydi işte verdi...
Dua ederek dönersin,karşında yüzü gözleri kapalı ayakları üşümüş,,,

ŞİMDİLİK BU KADAR...

Aşkın büyüklüğü ne kadardır?İçimizde açtığı yaralar kadar mı?Peki yaralar kapandıktan sonra tekrar nasıl güvenip yeni yaralara yelken açar insan??Hayatımızın kaçta kaçına etki eder?Etki ettiği kısmını nasıl koruma altına alabiliriz?Kurduğunuz hayalleri nasıl biri gelip alt üst eder sonra birşey yokmuş gibi çekip gider??
Nereye kadar saklayabiliriz kendimizi?
Kime güvenebiliriz?
Neler söyleyebilliriz 'işte O' dediğimiz kişiye?
Ne kadar bir ben daha verebilirim o'na?

Bir çok seyi seviyoruz hayatımızda...
Doğuyoruz ilk gördüğümüzü analarımızı seviyoruz,sonra yavaş yavaş açılıyor gözlerimiz dini vasıfları ağır bir ailede yetişiyorsak Allah sevgisini aşılıyorlar.İyiyi-kötüyü,haramı-helalı öğretiyorlar,sonra bize uygun gelen şeyleri sevmeye başlıyoruz dinimizde...
Zaman geliyor okula başlıyoruz eğitmenleri sevmeye başlıyoruz,Sevgi nedir öğrenemedik ki?Aşık oluyoruz yada öyle olduğunu zannediyoruz...Şiirler yazıyoruz içimizde zenginleştiriyoruz,kelimleri ard arda sıralıyoruz kelimeleri yazdıkça ihtişamımızı arttırıyoruz kelimeler zırhımız oluyor kelimelere tutsak kalıyoruz...
Sonra dahada büyüyoruz Üniversiteye başlıyoruz (eğitmen unutulmuş tatlı sohbetlere muhabbet olmuş)
Aşık oluyoruz birine hayatımızı verecek kadar okul bitiyor...Aşık olduğumuz insan yok...
Yerine daha başka telaşlar almıs Hayat koşusturması,para,iş,kariyer....
Sonra teknemizi,arabımızı seviyoruz,işimizi,yada ne bilim aldığımız ayakkabımızı gömleğimizi arkamıza bir bakıyoruz ki bu zamanlar sonunda herşeyimiz para olmuş...Bizim asıl sevdiğimiz para olmuş...
Peki bize öğretilen sevgi neydi,biz nerde hata yaptık amacımızı şaşırdık...
Aşkların sahte geçici olduğunu geç anladık...
Şimdi aradığımız neden aşk değilde sevgi ve saygı oldu?
AŞKLAR NEREYE KAYBOLDU??